این یعنی کنار گذاشتن گفتن (لم، و برای چه چیزی) درباره ظهور او علیه‌السلام، بلکه تسلیم شدن به صحت آنچه از طرف او علیه‌السلام می‌رسد و این که آن مظهر حکمت است. در کتاب «کمال الدین» از امام محمد تقی علیه‌السلام نقل شده است که فرمود: «امام بعد از من پسرم علی است، امر او امر من است، گفتارش گفتار من است، و اطاعتش اطاعت من است، و امام بعد از او پسرش حسن است، امرش امر پدرش است، گفتارش گفتار پدرش است، و اطاعتش اطاعت پدرش است، سپس سکوت کرد. من به او گفتم: ای فرزند رسول خدا، پس امام بعد از حسن کیست؟ او علیه‌السلام بسیار گریست، سپس گفت: پس از حسن پسرش قائم به حق منتظر است. من به او گفتم: ای فرزند پیامبر، چرا او قائم نامیده شده است؟ فرمود: زیرا پس از مرگ یادآوری او و انحراف اکثر کسانی که به امامت او معتقدند، او برخاست. گفتم: و چرا منتظر نامیده شده است؟ فرمود: زیرا غیبتی دارد که روزهای آن بسیار است و مدتش طولانی است و رستگاران در انتظار خروج او هستند و شکاکان آن را انکار می‌کنند و جاعلان به نام او استهزا می‌کنند و دروغگویان نسبت به آن دروغ می‌گویند و شتاب‌زدگان در آن هلاک می‌شوند و تسلیم‌شدگان از آن رهایی می‌یابند.»